چون گدائی نشسته بر سر گنج

چون بر این قصه هفته ای بگذشت

شامگاهی به خانه رفت از دشت

دل ز تیمار آن عروس به رنج

تشنه و در برابر آب زلال

تشنه تر زانکه بود اول حال

آنشب از رخنه ای که داشت دلش