تشنه و در برابر آب زلال

شامگاهی به خانه رفت از دشت

دل ز تیمار آن عروس به رنج

چون گدائی نشسته بر سر گنج

تشنه تر زانکه بود اول حال

آنشب از رخنه ای که داشت دلش

ز آب دیده شکوفه کرد گلش