آنشب از رخنه ای که داشت دلش

چون گدائی نشسته بر سر گنج

تشنه و در برابر آب زلال

تشنه تر زانکه بود اول حال

ز آب دیده شکوفه کرد گلش

گفت با کرد کای غریب نواز

از غریبان بسی کشیدی ناز