بپیش سپهبد زمین داد بوس

کنون پند تو داروی جان بود

وگر چه دل از درد پیچان بود

بپوزش بیامد سپهدار طوس

همی آفرین کرد بر شهریار

که نوشه بدی تا بود روزگار

زمین بنده تاج و تخت تو باد