همی آفرین کرد بر شهریار

وگر چه دل از درد پیچان بود

بپوزش بیامد سپهدار طوس

بپیش سپهبد زمین داد بوس

که نوشه بدی تا بود روزگار

زمین بنده تاج و تخت تو باد

فلک مایه فر و بخت تو باد