که نوشه بدی تا بود روزگار

بپوزش بیامد سپهدار طوس

بپیش سپهبد زمین داد بوس

همی آفرین کرد بر شهریار

زمین بنده تاج و تخت تو باد

فلک مایه فر و بخت تو باد

منم دل پر از غم ز کردار خویش