منم دل پر از غم ز کردار خویش

که نوشه بدی تا بود روزگار

زمین بنده تاج و تخت تو باد

فلک مایه فر و بخت تو باد

بغم بسته جان را ز تیمار خویش

همان نیز جانم پر از شرم شاه

زبان پر ز پوزش روان پر گناه