فلک مایه فر و بخت تو باد

همی آفرین کرد بر شهریار

که نوشه بدی تا بود روزگار

زمین بنده تاج و تخت تو باد

منم دل پر از غم ز کردار خویش

بغم بسته جان را ز تیمار خویش

همان نیز جانم پر از شرم شاه