چون یخی کو به آفتاب گداخت

همه شب خاطرم به غم می بود

کز گله گوسفند کم می بود

ده ده و پنج پنچ می پرداخت

تا به حدی که عامل صدقات

آنچه ماند از منش ستد به زکات

اوفتادم من بیابانی