گهی با چنان گوهر خانه خیز

گه از استخوانی درختی دهی

گه آری خلیلی ز بت خانه ای

گهی آشنائی ز بیگانه ای

چو بوطالبی را کنی سنگ ریز

که را زهره آنکه از بیم تو

گشاید زبان جز به تسلیم تو