که مریم صفت بکر آبستنست

نخفتم شبی شاد بر بستری

که نگشادم آن شب ز دانش دری

ضمیرم نه زن بلکه آتش زنست

تقاضای آن شوی چون آیدش

که از سنگ و آهن برون آیدش

بدین دل فریبی سخن های بکر