چو در من گرفت آن نصیحت گری

دماغ مرا تازه گردید هوش

پذیرا سخن بود شد جایگیر

سخن کز دل آید بود دلپذیر

زبان برگشادم به در دری

نهادم ز هر شیوه هنگامه ای

مگر در سخن نو کنم نامه ای