زبان برگشادم به در دری

پذیرا سخن بود شد جایگیر

سخن کز دل آید بود دلپذیر

چو در من گرفت آن نصیحت گری

نهادم ز هر شیوه هنگامه ای

مگر در سخن نو کنم نامه ای

در آن حیرت آباد بی یاوران