چو دریای خون شد همه دشت و راغ

درفش از بر و زیر گرز گران

هوا گفتی از گرز و از آهنست

زمین یکسر از نعل در جوشنست

جهان چون شب و تیغها چون چراغ

ز بس ناله کوس با کرنای

همی کس ندانست سر را ز پای