همی کس ندانست سر را ز پای

چو دریای خون شد همه دشت و راغ

جهان چون شب و تیغها چون چراغ

ز بس ناله کوس با کرنای

سپهبد به گودرز گفت آن زمان

که تاریک شد گردش آسمان

مرا گفته بود این ستاره شناس