جهان چون شب و تیغها چون چراغ

هوا گفتی از گرز و از آهنست

زمین یکسر از نعل در جوشنست

چو دریای خون شد همه دشت و راغ

ز بس ناله کوس با کرنای

همی کس ندانست سر را ز پای

سپهبد به گودرز گفت آن زمان