که هم سکه نام دارا بود

چو دارا جواب سکندر شنید

یکی دور باش از جگر بر کشید

که بی سکه ای را چه یارا بود

به تندی بسی داستان یاد کرد

گزان شد نیوشنده را روی زرد

بخندید و گفت اندر آن زهر خند