به تندی بسی داستان یاد کرد

یکی دور باش از جگر بر کشید

که بی سکه ای را چه یارا بود

که هم سکه نام دارا بود

گزان شد نیوشنده را روی زرد

بخندید و گفت اندر آن زهر خند

که افسوس بر کار چرخ بلند