بیارام و تندی رها کن ز دست

که یابد درو قطره خون خویش

مزن بیش از این لاف گردنکشی

که خاکی به گوهر نه از آتشی

که الماس از ارزیز باید شکست

همان شیشه می که داری به چنگ

نگهدار و مستیز با خاره سنگ