نگهدار و مستیز با خاره سنگ

بیارام و تندی رها کن ز دست

که الماس از ارزیز باید شکست

همان شیشه می که داری به چنگ

جهانی چنین پرز نفط سپید

ز طوفان آتش نگهدار بید

به آسودگی عیش خوش میگذار