جهانی چنین پرز نفط سپید

که الماس از ارزیز باید شکست

همان شیشه می که داری به چنگ

نگهدار و مستیز با خاره سنگ

ز طوفان آتش نگهدار بید

به آسودگی عیش خوش میگذار

جهانجوی را با جزیت چه کار