نفیر از جهانی که دارا کشست

که دارنده را بر درافکند رخت

مباد آن گلستان که سالار او

بدین خستگی باشد از خار او

نهان پرور و آشکارا کشست

به چاره گری چون ندارم توان

کنم نوحه بر زاد سرو جوان