پذیرنده برخاست گوینده خفت

دل روشن از روشنک برمتاب

که با روشنی به بود آفتاب

سکندر پذیرفت ازو هر چه گفت

کبودی و کوژی درآمد به چرخ

که بغداد را کرد به کاخ و کرخ

درخت کیان را فرو ریخت بار