تو زان ره که شد باژگونه نورد

ره بد خلل در گمان آورد

کرا باشگونه بود پیرهن

به حاجت بود بازگشتن به تن

بخواه از خدا حاجت و باز گرد

چه بندی دل خود در آن ملک و مال

که هستش کمی رنج و بیشی و بال