مدارای او کن که دارای ماست

چو زلف تو سر بر کمر میزند

به گوش تو گر حلقه زر بود

چو بی او بود حلقه دربود

چو دارا دلش بر مدارای ماست

پذیرفت ازو دختر دل نواز

پذیرفتی سخت با شرم و ناز