سرنرگس آنگه درآید ز خواب

که اینک رسیدم چو ابر سیاه

وگر بر پرستش میان بسته ای

چنان دان که از تیغ من رسته ئی

که ریزد بر او ابر بارنده آب

گل آنگه عماری درآرد به باغ

که خورشید را گرم گردد دماغ