گل آنگه عماری درآرد به باغ

چنان دان که از تیغ من رسته ئی

سرنرگس آنگه درآید ز خواب

که ریزد بر او ابر بارنده آب

که خورشید را گرم گردد دماغ

بجوشم بجوشد جهان از شکوه

بجنبم بجنبد همه دشت و کوه