که ریزد بر او ابر بارنده آب

وگر بر پرستش میان بسته ای

چنان دان که از تیغ من رسته ئی

سرنرگس آنگه درآید ز خواب

گل آنگه عماری درآرد به باغ

که خورشید را گرم گردد دماغ

بجوشم بجوشد جهان از شکوه