دلی داشت از تشنگی ناصبور

همان سبزه کو بر لب حوض رست

به سبزی بران حوض بستند چست

چو مانی رسید از بیابان دور

سوی حوض شد تشنه تشنه فراز

سر کوزه خشک بگشاد باز

چو زد کوزه در حوضه سنگ بست