جهاندار با شاه چین چند روز

بدو بگرویدند و ارژنگ او

ببین تا دگر باره چون تاختم

سخن را کجا سر برافراختم

به رخشنده می بود رامش فروز

زمان تا زمان مهرشان می فزود

هم این را هم آن را جهان می ستود