به رخشنده می بود رامش فروز

ببین تا دگر باره چون تاختم

سخن را کجا سر برافراختم

جهاندار با شاه چین چند روز

زمان تا زمان مهرشان می فزود

هم این را هم آن را جهان می ستود

بدو گفت روزی که دارم بسیچ