بدو گفت روزی که دارم بسیچ

به رخشنده می بود رامش فروز

زمان تا زمان مهرشان می فزود

هم این را هم آن را جهان می ستود

گرم پیش نارد فلک پای پیچ

که گردم سوی کشور خویش باز

ز چین سوی روم آورم ترکتاز