فلک تا نشد بر سرش مشگسای

بران دست و تیغ آفرین خوان شده

بدین گونه می کرد پیگارها

همی ریخت آتش در آن خارها

نیامد ز آوردگه باز جای

چو در برقع کوه رفت آفتاب

سر روز روشن درآمد به خواب