شگفتی فرو ماند صاحب خرد

تنی پنجه از نامداران بکشت

ز بس دل که آن شیر درنده خست

دل شیر مردان لشگر شکست

که نه آدمی بود و نه دام و دد

شب تیره چون بانگ برزد به روز

سرافکنده شد مهر گیتی فروز