بهر می که می خورد می ریخت رنج

همان پرده می داشت مطرب نگاه

گهی سفته لعلی به پیمانه خورد

گهی گوش بر لعل ناسفته کرد

به خواهنده می داد دیبا و گنج

درآمد به افسانهای دراز

ز هر سرگذشتی پژوهنده باز