چه شب بازی از پرده آرد برون

شه از هر چه رفت آشکار و نهفت

سخن گوش می کرد و چیزی نگفت

در آن مانده کاین پرده نیلگون

چو لختی گذشت آمد آن پیل مست

کمرگاه زیبا عروسی به دست

به آزرم در پیش خسرو نهاد