چو لختی گذشت آمد آن پیل مست

سخن گوش می کرد و چیزی نگفت

در آن مانده کاین پرده نیلگون

چه شب بازی از پرده آرد برون

کمرگاه زیبا عروسی به دست

به آزرم در پیش خسرو نهاد

به رسم پرستش زمین بوسه داد