همه ساله می خورد بر یاد او

چو روسی به شهر خودآورد رخت

دگر باره خرم شد از تاج و تخت

نپیچید از آن پس سر از داد او

شب و روز خسرو در آن مرغزار

گهی عیش می کرد و گاهی شکار

به زیر سهی سرو و بید و خدنگ