شب و روز خسرو در آن مرغزار

دگر باره خرم شد از تاج و تخت

نپیچید از آن پس سر از داد او

همه ساله می خورد بر یاد او

گهی عیش می کرد و گاهی شکار

به زیر سهی سرو و بید و خدنگ

می لعل می خورد بر بانگ چنگ