گهی عیش می کرد و گاهی شکار

نپیچید از آن پس سر از داد او

همه ساله می خورد بر یاد او

شب و روز خسرو در آن مرغزار

به زیر سهی سرو و بید و خدنگ

می لعل می خورد بر بانگ چنگ

چو خوش دید دل را کشی می نمود