می لعل می خورد بر بانگ چنگ

شب و روز خسرو در آن مرغزار

گهی عیش می کرد و گاهی شکار

به زیر سهی سرو و بید و خدنگ

چو خوش دید دل را کشی می نمود

به آن خوش دلی دل خوشی می نمود

جوانی و شاهی و بخت بلند