چو خوش دید دل را کشی می نمود

گهی عیش می کرد و گاهی شکار

به زیر سهی سرو و بید و خدنگ

می لعل می خورد بر بانگ چنگ

به آن خوش دلی دل خوشی می نمود

جوانی و شاهی و بخت بلند

چرا خوش نباشد دل هوشمند