که بادش دهی گر به بادش دهی

دمی را که سرمایه از زندگیست

به تلخی سپردن نه فرخندگیست

چنان بر زن این دم که دادش دهی

فدا کن درم خوش دلی را بسیچ

که ارزان بود دل خریدن به هیچ

ز بهر درم تند و بدخو مباش