به تیماری از مملکت برد رنج

گلین بارویش را زبس برگ و ساز

به دیوار زرین بدل کرد باز

برآراست ویرانه ای را به گنج

ز هر گنجی انگیخت صد گونه باغ

برافروخت بر خامه ای صد چراغ

چو ز آبادی آن ملک را نور داد