ز چشم منش چشم بد دور کرد

خجسته گلی خون من خورد او

بجز من نه کس در جهان مرد او

چو چشم مرا چشمه نور کرد

رباینده چرخ آنچنانش ربود

که گفتی که نابود هرگز نبود

بخشنودیی کان مرا بود از او