فرو مردن جان بود چون چراغ

چو ز آتش بود جنبش جان نخست

به دوزخ توان جای او باز جست

دگر آنکه گفتی به وقت فراغ

غلط گفته ای جان علوی گرای

نمیرد ولیکن شود باز جای

حکایت ز شخصی که او جان سپرد