که شه را کند چرب و شیرین پرست

دو آفت بود شاهرا هم نفس

که درویش را نیست آن دسترس

یک آفت ز طباخه چرب دست

دگر آفت از جفت زیبا بود

کزو آرزو ناشکیبا بود

از این هردو شه را نباشد بهی