رخ ریش را آبله بردمید

نه بس بود ما را خطرهای آب

قضای دگر کرد بر ما شتاب

به بیماری اندر تب آمد پدید

اگر راه پیشین خطرناک بود

که از رفتن آینده را باک بود

کنون در خطرگاه جان آمدیم