کار دل و جان به دل و جان رسید

تا تن هستی دم جان می شمرد

خواجه جان راه به تن می سپرد

چون بنه عرش به پایان رسید

تن به گهر خانه اصلی شتافت

دیده چنان شد که خیالش نیافت

دیده که نور ازلی بایدش