ترک قصب پوش من آنجا چو ماه

دیده در آن سجده تحیات خوان

تنگ دل از خنده ترکان شکر

سرمه بر از چشم غزالان نظر

کرده دلم را چو قصب رخنه گاه

مه که به شب دست برافشانده بود

آنشب تا روز فرو مانده بود